Behandelinformatie/ koorts

KOORTS:

Antroposofische en/of reguliere behandeling 

In principe is er voor iedere kwaal een antroposofische en/of reguliere behandeling. Waar huisarts en patiënt per aandoening en of situatie voor kiezen, hangt af van het plaatje van voordelen en nadelen die samengaan met een behandeling. Is een reguliere therapie niet nodig, dan zal een antroposofische behandeling de voorkeur hebben. Is een kwaal dermate gevaarlijk dat een antroposofische behandeling niet volstaat, dan zal hier naar gehandeld worden en zijn antibiotica of andere reguliere middelen of bijvoorbeeld een ziekenhuisopname mogelijk. U bent in deze altijd afhankelijk van de expertise van arts en assistente, maar u bent een vrij mens en kan uw keuze altijd kenbaar maken. Niet in alle gevallen kan hieraan gehoor gegeven worden of moet gezocht worden naar een aanvaardbaar compromis. U kunt altijd bellen als u er vragen over heeft. 

Wat is koorts?
Koorts treedt op als het lichaam zich tegen iets te weer moet stellen. Meestal is er dan sprake van een infectieziekte die gepaard gaat met de aanwezigheid van bakteriën of virussen, zoals bijvoorbeeld bij een kinderziekte.
Koorts is een "aspecifiek symptoom", hetgeen wil zeggen dat het duidt op een ziekte, maar niet zegt van welke ziekte er sprake is. Koorts is nooit een ziekte-oorzaak, maar een begeleidend verschijnsel van een ziekte. Het meten van de koorts met een thermometer is belangrijk om een juiste indruk te krijgen van de hoogte van de koorts. Er is echter geen direkt verband tussen de ernst van een aandoening en de hoogte van de koorts. De onderliggende ziekte kan van heel onschuldige aard zijn en toch een hoge koorts geven, zoals bijvoorbeeld bij een (midden)oorontsteking.
Men moet zich realiseren dat koorts geen ziekte is, maar het verweer tegen een ziekte. Koorts kan zodoende een genezende werking hebben. Daarom zou men koorts niet nodeloos moeten onderdrukken met paracetamol.
Dit wil natuurlijk niet zeggen dat de onderliggende ziekte niet behandeld zou moeten worden. In veel gevallen is koorts een symptoom van een ziekte die niet behandeld hoeft te worden in de eerste drie dagen, zoals griep. Men kan in veel gevallen gerust drie dagen afwachten indien er geen nadere specifieke situaties zijn (zie hierna).

Wat is de behandeling bij koorts?
De koorts kan men behandelen door de patiënt veel warme dranken te laten drinken (bijv. lindebloesemthee) en hem of haar niet of slechts zeer lichtverteerbare voeding te laten eten. Warm kleden is vaak belangrijk om uitputting door veel warmteverlies te voorkomen. Bij zeer hoge koorts (39,5 graden of hoger) kunnen afwassingen of "kuitwikkels" met citroenwater gegeven worden, waardoor de temperatuur iets milder wordt maar niet naar beneden gedwongen wordt.
Afwassing: het lichaam afwassen per lichaamsdeel van boven naar onder met water op lichaamstemperatuur (dus niet te koud: de verdamping op de huid zorgt al voor afkoeling). Het behandelde lichaamsdeel daarna direkt weer bedekken met kleren. Daarna laten zweten door middel van het laten drinken van hete thee.
Kuitwikkels: mag u alleen aanbrengen als de zieke goed warme benen heeft. In een halve liter lauw water een halve citroen onder water uitpersen, katoenen sokken (bij kinderen) of verband erin dopen, maximaal uitwringen zodat ze nog net vochtig zijn en de sokken of het verband om de kuiten wikkelen. Laat ze 10-15 minuten zitten met een dikke handdoek eromheen tegen overmatige afkoeling zodat ze aan de beentjes drogen. Zonodig tweemaal herhalen.
Bij kinderen kan men eventueel Ferrum phosphoricum comp. korreltjes geven, of bij onrust Chamomilla comp. zetpillen van Weleda. Volwassenen met griep nemen Aconitum/sabadilla comp. (Weleda) ieder uur tien druppels.
   
Wanneer moet U bij koorts een arts raadplegen?
U kunt beter de dokter raadplegen in de volgende situaties:

1. Wanneer een zuigeling jonger dan drie maanden is en een zieke indruk maakt.

2. Bij gevaar voor uitdroging: een kind dat veel braakt en waterige diarree heeft loopt dat risico,vooral als het kind jonger dan één jaar is. Een gunstig teken is als een klein kind "om de andere luier nat is" of een ouder kind minstens om de zes uur plast. Dat is een teken van voldoende vochtdoorstroming.

3. Wanneer een kind veel hoest, kortademig is en sneller ademt dan 50 keer per minuut (tellen!) en daarbij een blauwe of vaalgrauwe huidskleur heeft. Dit duidt op een luchtweginfektie die behandeld moet worden. Gewoon hoesten met koorts zonder kortademigheid komt natuurlijk veel voor en is minder alarmerend. Niet iedere luchtweginfektie hoeft behandeld te worden.

4. Wanneer een kind in de loop van een dag steeds meer buikpijn krijgt rond de navel of in de rechter onderbuik, toenemend tot zeer heftig. Dit kan duiden op een blindedarmontsteking maar hoeft het niet te zijn. De koorts is meestal rond de 38.5*C. Dit moet medisch onderzocht en zonodig behandeld worden.

5. Wanneer een zuigeling of peuter niet meer krachtig, maar uitgeput en kreunend huilt, of wanneer een groter kind suf en afwezig is, hoofdpijn heeft en daarbij een erg zieke indruk maakt, braakt en eventueel kleine blauwpaarse vlekjes in de huid ontwikkelt. Kan het kind daarbij ook niet meer spontaan of met hulp de kin op de borst leggen of de benen omhoog (luierpijn) zonder dat er extreme pijn bij ontstaat dan is er vrijwel zeker sprake van meningitis of hersenvliesontsteking. Deze aandoening wordt ook wel nekkramp genoemd vanwege het feit dat door de kin op de borst te willen leggen dermate veel pijn wordt ervaren dat de nek als een reflex verstijft.
Het probleem van de hersenvliesontsteking is dat niet altijd alle verschijnselen (sufheid, hoge koorts, nekstijfheid, vlekjes op de huid, braken) aanwezig hoeven te zijn. Ook bestaan er verschillende vormen van hersenvliesontsteking die niet allemaal even gevaarlijk zijn. Ten overvloede zij vermeld dat ook in het geval van hersenvliesontsteking het onderdrukken van de koorts eerder slecht dan goed zal doen omdat daarmee het afweersysteem wordt ondermijnd. (Overigens heeft nekpijn of een stijve nek, wat iedereen wel kan hebben bij griep, niets te maken met "nekkramp" als symptoom van hersenvliesontsteking. Nekkramp is een reaktie van de zieke als hijzelf of een ander zijn hoofd naar voren buigt om de kin op de borst te leggen).

6. Bij een koortsstuip moet ook de dokter gewaarschuwd worden. Een koortsstuipje is een aanval waarbij een kind even buiten bewuszijn raakt, trekkingen aan armen en benen vertoond en koorts heeft. Het duurt meestal niet langer dan tien minuten, komt éénmaal per koortsperiode voor en laat geen restverschijnselen na. Het is onschuldig, maar ziet er niettemin 'eng' uit. Het onderdrukken van koorts met paracetamol voorkomt koortsstuipjes in de regel niet.

Contact


P. Staal, huisarts
en antroposofisch arts

Cornelstraat 1
5037 EZ Tilburg

Telefoon: 013 4682997

kies 1: voor de Spoedlijn
kies 2: voor de Receptenlijn
kies 3: voor de Assistentes

Fax:
013 4689762

Routebeschrijving